Tam Ortasındayız Hayatın

 Bazı şarkılar vardır; yalnızca dinlenmez, insanın hayatının bir yerinde sessizce yaşamaya devam eder. Yıllar geçer, yaşadıkların değişir, sen değişirsin ama o şarkının bir cümlesi bir gün yeniden karşına çıkar ve bu kez bambaşka bir anlam taşır.

    MFÖ’nün “Tam Ortasındayım” şarkısı da benim için biraz böyle. Hayatın tam ortasındayız aslında. Ne başlangıcın heyecanındayız ne de yolun sonuna vardık. Bir şeyleri geride bırakıyor, yeni şeylerin peşinden gidiyor, bazen yetişmeye çalışıyor, bazen yorulup olduğumuz yerde duruyoruz. Tam bir hedefe ulaştığımızı düşündüğümüzde, önümüzde başka bir yol beliriyor. Bir sınav bitiyor, başka bir sınav başlıyor. Bir özlem sona eriyor, başka bir özlem yerleşiyor içimize. Belki de hayatın bize öğretmeye çalıştığı en önemli şeylerden biri bu: Her şeyi aynı anda çözemeyeceğimizi kabul etmek. 

    Bazı şeyler için sabretmemiz gerekiyor. Bazı insanları sevmeyi, bazılarını affetmeyi, bazılarını ise geride bırakmayı öğreniyoruz. Kimi zaman kaybettiklerimizin ardından yas tutuyor, kimi zaman kazandıklarımızın sevincini yaşamadan yeni bir sorumluluğun içinde buluyoruz kendimizi. Hayat, tam anlamıyla bir “varış” değil; sürekli devam eden bir yolculuk. MFÖ’nün “Tam Ortasındayım” şarkısını dinlediğimde, sözlerinin ardında yalnızca hayatı değil, Özkan Uğur’u da hissediyorum. 8 Temmuz 2023’te aramızdan ayrılan Özkan Uğur, ardından yalnızca müzikler değil; nesiller boyunca yaşayacak bir ses, bir yorum, bir tebessüm ve çok özel bir iz bıraktı. Onu dinlerken insanın içinde garip bir duygu oluşuyor. Sanki bazı insanlar gerçekten gitmiyor. Sadece artık başka bir yerden eşlik ediyorlar hayatımıza. MFÖ’nün sesini duyduğumuzda, geçmişten bir kapı açılıyor. Bir şarkı bizi yıllar öncesine götürüyor, bir melodi hiç fark etmeden içimizde sakladığımız bir anıya dokunuyor. Belki de sanatın en güzel tarafı bu: İnsan gider ama bıraktığı duygu kalır. 

“Tam Ortasındayım”ı dinlerken insan kendini düşünüyor. Neredeyim? Nereye gidiyorum? Neyi bekliyorum? Neyi fazla büyütüyorum? Neyi kaybetmekten korkuyorum? Ve belki de en önemlisi, hayatın tam ortasındayken gerçekten yaşamayı ne kadar hatırlıyorum? 

    Çünkü hep bir sonraki durağı düşünüyoruz. Bir şeyler olsun, sonra rahatlarım diyoruz. Şu işi halledeyim, sonra dinlenirim. Şu hedefe ulaşayım, sonra mutlu olurum. Oysa hedefe vardığımızda çoğu zaman önümüzde bir yeni bir yol beliriyor. Belki hayat tam da bundan ibaret. Koşmak, durmak, düşmek, yeniden kalkmak. Bazen özlemek, bazen kavuşmak. Bazen hiçbir şey anlamadan yol almak. Ve bütün bunların arasında kendimizi yeniden tanımak. 

    Hayatın tam ortasındayız. Henüz yol bitmedi. Öğrenecek çok şeyimiz, sevecek çok insanımız, görecek çok yerimiz ve yaşayacak daha nice günümüz var. Ve belki de bütün mesele, yolun neresinde olduğumuzu düşünmekten biraz vazgeçip yürüdüğümüz yolun kendisini sevmeyi öğrenmek. 

Tam ortasındayım yağmurun

Karın soğuğun ortasındayım

Nasıl da paylaşıyor insan isterse

Nasıl da birmiş meğer hasretler

Nasıl da mecburmuşuz

Sabretmeye, sevmeye, öğrenmeye

Tam ortasındayım yolun

Koşunun ortasındayım

Tam varıyorum ki hedefe

Bir yenisi başlıyor

Bu oyun hep aynı, değişmiyor

Hala devam hala figan

Hem de, bile bile

Nasıl da paylaşıyor insan isterse

Nasıl da birmiş meğer hasretler

Nasıl da mecburmuşuz

Sabretmeye, sevmeye, öğrenmeye

Öğrenmeye,

Öğrenmeye,

Öğrenmeye…